ఉయ్యాలా బాలునూచెదరు Uyyaalaa Baalunoochedaru

Author: Annamacharya

ఉయ్యాలా బాలునూచెదరు

పల్లవి:
ఉయ్యాలా బాలునూచెదరు కడు |
నొయ్య నొయ్య నొయ్యనుచు ||

గోపికలందరూ కలిసి ఆ బాలకృష్ణుని ఉయ్యాలలో పండబెట్టి, ఎంతో సుకుమారంగా, మెల్ల మెల్లగా (నొయ్య నొయ్యన) ఊపుతున్నారు.

చరణం 1:
బాలయవ్వనలు పసిడివుయ్యాల |
బాలుని వద్ద పాడేరు |
లాలి లాలి లాలి లాలెమ్మ |
లాలి లాలి లాలి లాలనుచు //ఉయ్యాలా//

భావం: నవయవ్వనవతులైన గోపికలు ఆ బంగారు ఉయ్యాల వద్ద చేరి, చిన్నారి కృష్ణునికి "లాలి లాలి లాలెమ్మ... లాలి లాలి లాలమ్మ" అంటూ మధురంగా లాలిపాటలు పాడుతున్నారు.

చరణం 2:
తమ్మిరేకు గనుదమ్ముల నవ్వుల |
పమ్ము జూపుల బాడేరు |
కొమ్మలు మట్టెల గునుకుల నడపుల |
ధిమ్మి ధిమ్మి ధిమ్మి ధిమ్మనుచు //ఉయ్యాలా//

భావం: తామర రేకుల్లాంటి కళ్లతో, చిరునవ్వులు చిందిస్తూ ఆ గోపికలు పాడుతున్నారు. వారు నడుస్తున్నప్పుడు వారి కాలి మట్టెలు "ధిమ్మి ధిమ్మి" అంటూ లయబద్ధమైన శబ్దాన్ని చేస్తూ పాటకు తాళం వేస్తున్నట్లుగా ఉన్నాయి.

చరణం 3:
చల్లు జూపుల జవరాండ్లురే |
పల్లె బాలుని బాడేరు |
బల్లిదు వేంకటపతి జేరి యందెలు |
ఘల్లు ఘల్లు ఘల్లు ఘల్లనుచు //ఉయ్యాలా//

భావం: రేపల్లెలోని యువతులు తమ ప్రేమపూర్వకమైన చూపులతో ఆ బాలకృష్ణుని కీర్తిస్తున్నారు. సర్వశక్తిమంతుడైన ఆ వేంకటపతిని చేరువగా చూస్తూ, వారి కాలి అందెలు "ఘల్లు ఘల్లు" అని మ్రోగుతుండగా స్వామిని నిద్రపుచ్చుతున్నారు.